هدف: بر هم زدن پیش‌بینی تماشاگر

محمد علی باشه آهنگر، با «فرزند خاک» یکی از پدیده‌های جشنواره بیست‌و‌ششم بود؛ فیلمی غافلگیر‌کننده که خیلی‌ها را با موضوع تازه‌اش شگفت‌زده کرد.

در سینمای ایران معمولا سوژه‌های متفاوت با ذوق‌زدگی فیلمساز حرام شده یا دست کم به اندازه قابلیتش متبلور نمی‌شود؛ اتفاقی که خوشبختانه در مورد «فرزند خاک» رخ نداده است. فیلم هم دریچه‌ای تازه در سینمای دفاع مقدس می‌‌گشاید و هم در عین جسارت و تابوشکنی، حد و مرزها را رعایت می‌کند.«فرزند خاک» به گفته باشه آهنگر تحقق یافتن آرزویی 10‌ساله است. فیلمی که با تماشایش می‌توان پی برد با دشواری ساخته شده است؛ دشواری‌ای که آهنگر آن را به نوعی مصائب شیرین می‌داند.
 او می‌گوید: وقتی صحبت از تفحص پیش می‌آید اولین چیزی که به ذهن می‌رسد تابوت‌هایی در حجم زیاد است و  زمین‌هایی که با لودر می‌کنند تا به اجساد شهدا برسند. من به‌عنوان فیلمساز باید به سراغ نگاه تازه‌ای می‌رفتم، حالا که سال‌ها از جنگ گذشته من نباید به‌دنبال شیو‌ه‌های معمول می‌رفتم،  هر چند حرف من برای 10 سال پیش است...
• چطور شد تصمیم گرفتید فیلمی در حوزه سینمای دفاع مقدس بسازید؟
خوشحالم از اینکه این حوزه را با تمام سختی‌هایی که دارد برای کار‌کردن انتخاب کرده‌ام.
 فیلمسازان اسم سینما را روی فیلم‌های خود می‌گذارند اما متأسفانه بیش از 90 درصد از فیلم‌های ما کیفیتی پایین‌تر از استانداردهای فیلم‌های تلویزیونی دارند.
 سینما، مدیومی است که تعریف دارد.  چون ما در سینما فیلم را با ابعاد بزرگ می‌بینیم؛ یعنی قرار است مخاطب تصویری تازه و متفاوت از آنچه در تلویزیون می‌بیند، تماشا کند. من این فرم از سینما را در گونه سینمایی دفاع مقدس بهتر می‌توانم به نمایش بگذارم، اما از طرف دیگر اگر منظورتان از شبهه، استفاده از رانت است، صادقانه می‌گویم که من از هیچ رانتی استفاده نکرده‌ام.
فیلم من روندی 10 ساله را در ساخت طی کرد. فیلمی که قرار بود سال 78 ساخته شود حالا در سال 87 روی پرده سینما رفته است.
وقتی صحبت از تفحص پیش می‌آید اولین چیزی که به ذهن می‌رسد تابوت‌هایی در حجم زیاد است و  زمین‌هایی که با لودر می‌کنند تا به اجساد شهدا برسند. من به‌عنوان فیلمساز باید به سراغ نگاه تازه‌ای می‌رفتم، حالا که سال‌ها از جنگ گذشته من نباید به‌دنبال شیو‌ه‌های معمول می‌رفتم،  هر چند حرف من برای 10 سال پیش است...
• چه چیزی باعث این تاخیر در ساخت شد؟
من در آن زمان قصد داشتم یک مجموعه 10 اپیزودی را کارگردانی کنم. «غزل»، «صادق»، «پویا»، «حکمت»، «داوود رخشانه»، «گلاویژ» و... ولی مشکلاتی سر راه آن بود. بعد از ساخت«نیمه گمشده» من با تلویزیون وارد مذاکره شدم اما از این 10 اپیزود 9 تای آن رد شد و یک متن باقیمانده هم یک هفته مانده به فیلمبرداری جلوی ساختش گرفته شد.
• چه ایرادی به آن متن‌ها گرفته شد؟
مثل بقیه فیلم‌ها، مصلحت‌هایی وجود داشت که البته از نظر من هیچ‌کدام درست نبود. به شهادت «فرزند خاک» که می‌بینید می‌گویم مصلحت نبود جلوی آنها گرفته شود. مصلحت‌ها بی‌حساب و کتاب و ناشی از کج‌اندیشی بود. پس می‌بینید که من نه‌تنها حمایت نشدم بلکه سختی‌های زیادی هم در این راه کشیدم. البته در مورد فیلم قبلی من «نیمه گمشده» هم این اتفاق افتاد که فیلمنامه در سال 70 نوشته شد و ساخت آن یک دهه طول کشید.
• پس با همه این مشکلات چرا حوزه دفاع مقدس را انتخاب کردید؟
این حوزه کامل‌ترین گونه سینمایی ماست و البته سخت‌ترین آن. به‌نظرم اگر قرار باشد درست در این‌گونه سینمایی کار شود نیاز به ممارست و تمرین، تجربه و از خود گذشتگی زیادی وجود دارد. من این حوزه را انتخاب کردم چون آبادانی‌ام و جنگ را از نزدیک لمس کردم. فکر می‌کنم ما همچنان باید روحیه دفاع را حفظ کنیم. در تمام دنیا این عرق دفاع از شرافت و ناموس وجود دارد. فقط ما نیستیم که باید به این شعار پای‌بند باشیم. در ویتنام، کره و حتی سرخپوست‌ها این روحیه را دارند. ولی متأسفانه ما فقط شعار می‌دهیم و آن را لوث می‌کنیم. من کار درستی کردم چون در زمان جنگ آدم‌هایی را دیدم که بی‌ادعاترین و مظلوم‌ترین آدم‌ها بودند. آنها از هیچ رانتی استفاده نکردند و در راه خدا می‌جنگیدند ؛ در راه وطن شهید شدند، مفقود شدند و... .
• یعنی معتقدید فیلم‌هایی که تا به امروز در حوزه سینمای دفاع مقدس ساخته شده، نتوانسته حق مطلب را ادا کند؟
تعداد آنهایی که توانسته حق مطلب را ادا کند بسیار اندک است. بیشتر به این خاطر که پشت سر آنها تحقیق و پژوهش مناسبی نبوده است؛ فیلم‌هایی که به رئالیسم وفادار نبودند و روح دفاع مقدس در آنها متبلور نشده است. در بعضی موارد هم پولی بوده و قرار بوده در این حوزه خرج شود که نتیجه آن ساخت فیلم‌های ضعیف بوده است. روح و روان و راهبرد دفاع، متأسفانه در این فیلم‌ها مغفول مانده است. البته در سینمای اجتماعی، تاریخی، کودک و دیگر گونه‌ها نیز همین اتفاق می‌افتد یعنی آنها هم زیاد رشد نکرده‌اند اما من به‌عنوان سینماگر این حوزه، اتفاقا معتقدم این‌گونه به‌دلیل پویا بودنش از همه گونه‌ها پیش‌روتر است.
فیلم هم دریچه‌ای تازه در سینمای دفاع مقدس می‌‌گشاید و هم در عین جسارت و تابوشکنی، حد و مرزها را رعایت می‌کند.
• این پیش‌رو بودن از کجا ناشی می‌شود؟
از آنجایی که اولین کسانی که پنبه این سینما را زدند خود سینماگران این حوزه بودند. ما قرار نبود درجا بزنیم. قرار بود به مسیرهای ناشناخته برویم که تا به حال نرفته‌ایم؛ به همین خاطر است که امروز به راحتی از خودمان انتقاد می‌کنیم. در گونه‌های دیگر این طور نیست که سینماگران به راحتی از خود انتقاد کنند.
ما باید به‌دنبال نوآوری می‌رفتیم چون هم در سیاست نفوذ داشتیم و هم در شرایط اجتماعی. سینمای دفاع مقدس در شئونات اجتماعی، سیاست‌خارجی و نوآوری و رشد سینما مؤثر و برجسته بود. البته هرکسی هم به‌خودش اجازه اظهار‌نظر می‌دهد ولی اظهار‌نظرها نباید منجر به‌کوبیدن این سینما شود. در برخی عملیات‌های ما به‌دلیل جوانی فرماندهان و نبود امکانات، رزمنده‌ها موفق نمی‌شدند و عملیات به شکست می‌انجامید. باید پرسید چرا آن موقع چنین مسیر آزمون و خطایی وجود داشت؟ حالا هم برای سینماگران این حوزه باید مرز آزمون و خطا وجود داشته باشد. ما باید به‌دنبال موضوع‌های بکر این حوزه باشیم.
• و این نگاه بکر در «فرزند خاک» از کجا نشأت گرفته است؟
فیلمساز خیلی وقت‌ها اگر سوژه‌ای برایش جذاب و تکان‌دهنده باشد و به قول معروف از دلش برآید، به دلش می‌افتد که مخاطب هم از آن استقبال می‌کند و به‌دنبال آن می‌رود. زمانی که 17 ماه از جنگ گذشته بود در کناره‌های پل مارد پیکرهایی به شهر برگشت که به هنگام عبور نیروهای بعثی از کارون، چند شب مقاومت کرده بودند و تعدادی که شهید شده بودند، پیکرهایشان مانده بود. آنها با سلاح‌های ابتدایی و سبک لشکر پیشرو عراق را زمین‌گیر کرده بودند. پیکر اینها 17 ماه بعد از حصر آبادان پیدا شد. من آن موقع اولین شگفتی را در چهره خودم دیدم که چطور بعد از این همه مدت برگشته‌اند. این مسئله برای من و بقیه رزمنده‌ها عجیب بود. بعدها در سال 78 که این اتفاق برای آن 10 اپیزود افتاد، من تصمیم گرفتم ایده «صادق» را گسترش بدهم. در این راه کند و کاو و پژوهش میدانی کردیم. همان موقع کسانی که درگیر این حوزه بودند هم با ما همکاری نکردند.
• دلیل عدم‌همکاری‌شان چه بود؟
آنها گفتند بعضی موضوعات طبقه‌بندی شده است و شما حق پرداختن به آن را ندارید. اینکه پیکر شهدا را بیاورند سر مرز و تحویل ایرانی‌ها بدهند حساسیت‌‌برانگیز است. من
همه جا گفتم که سه نفر در این طرح من را کمک کردند که خدا هر سه را بیامرزد. در این دوره سه ساله شهید پازوکی، شهید شهبازی و شهید محمودوند که کارشان تفحص بود، شهید شدند. دوره پژوهش ما خیلی سخت بود، هیچ کس به ما کمک نمی‌کرد و دریغ می‌کردند؛ هم طولانی شده بود و هم سخت و نفس‌گیر. باید با تیم تفحص همراه می‌شدیم، فیلم‌های مستندشان را می‌دیدیم. خاطراتی از آن زمان نبود و روزنامه‌ها هم چیزی نداشتند. شاید در حد یک پاراگراف. تحقیقاتمان خیلی طول کشید اما با همه سختی‌هایش لذت‌بخش بود.
• چطور شد که زن‌ها قهرمان داستان شما شدند؛ اتفاقی که در فیلم‌های دفاع مقدس کمتر رخ می‌دهد؟
من به‌دنبال نوآوری بودم. وقتی می‌گویند تفحص، اولین چیزی که به ذهن می‌رسد تابوت‌هایی در حجم زیاد است و  زمین‌هایی که با لودر می‌کندند تا به اجساد شهدا برسند. من به‌عنوان فیلمساز باید به سراغ نگاه تازه‌ای می‌رفتم. حالا که سال‌ها از جنگ گذشته من نباید به‌دنبال شیوه معمول می‌رفتم هر چند که حرف من هم برای 10 سال پیش است. من به‌دنبال همسران مفقودین رفتم؛ کسانی که چشم به راه هستند؛ آنهایی که همسر و فرزند خود را از دست داده‌اند؛ بازماندگانی که شرایط تحمل و استقامت متفاوتی دارند.
• شخصیت گونا (مهتاب نصیر‌پور) در این میان چطور شکل گرفت؟ چرا یک مرد را به‌عنوان راهنما وارد داستان نکردید؟
گونا شخصیت جذابی است که بجا در داستان قرار گرفته است. من چند دلیل در گنجاندن این شخصیت در داستانم داشتم، یکی اینکه ما تشابهات تاریخی زیادی با مردم عراق داریم. ما مرز مشترک داریم و اقوام کرد ما به هم شباهت زیادی دارند. مینا این سو و گونا در آن سوی مرز هر دو ازدست رفته دارند، هر دو یادگارهایی از عزیزانشان دارند و هر دو هیچ تقصیری در این از دست رفتن‌ها ندارند. هر‌دو  زندگی سختی را پشت سر گذاشته‌اند. هر دو در یک زمانی با هم می‌جنگیدند ولی حالا می‌توانند در کنار یکدیگر زندگی کنند و به هم کمک کنند. آینده گونا در این شرایط به چه می‌انجامد؟ او چه شرایطی دارد و چه مشکلاتی؟ اما می‌خواستم بگویم با همه این تشابهات به خاطر نفوذ بیگانه به خاک عراق یعنی آمریکایی‌ها، ما به‌مراتب شرایط بهتری نسبت به آنها داریم.
«فرزند خاک» به گفته باشه آهنگر تحقق یافتن آرزویی 10‌ساله است. فیلمی که با تماشایش می‌توان پی برد با دشواری ساخته شده است؛ دشواری‌ای که آهنگر آن را به نوعی مصائب شیرین می‌داند.
• پس از یک منظر، فیلم شما ضد‌جنگ است؟
بله، جنگ چیز خوبی نیست. اما دفاع مشروع وظیفه همه ماست؛در گوشت و پوست و خون مردم هر کشوری است که صاحب خاک آن سرزمین هستند. خاک برای مردم هر سرزمین گرانقدر و مقدس است.
• داستان شما با شخصیت مینا (شبنم مقدمی) آغاز می‌شود و در میانه راه به گونا (مهتاب نصیر‌پور) می‌رسیم  اما بالاخره معلوم نمی‌شود کدام یک نقش اصلی فیلم را دارند؟
هر دوی اینها نقش اول را دارند. شاید این بحث‌ها زمانی اهمیت پیدا می‌کند که قرار است جایزه‌ای بدهند. در قصه‌پردازی کلاسیک یک قواعدی وجود دارد که همه فیلم‌ها را که به‌نظر می‌رسد طبق آن قواعد ساخته شده‌اند با آن مقایسه می‌کنند. ما معمولا یک سری فیلم می‌سازیم و بعد می‌گوییم این فیلم در چه سبکی می‌گنجد و مثلا چرا از قواعد آن سبک عدول کرده است. اما هیچ وقت نمی‌گوییم ممکن است این سبک‌ها ایراد داشته باشند. ما به زور می‌خواهیم فیلم‌ها را در چارچوب‌های مشخصی قرار دهیم. فیلمساز براساس اندیشه‌ای که دارد فیلم می‌سازد و آن را به نتیجه‌ای می‌رساند. وقتی یک جا خط فرضی شکسته می‌شود منتقدان می‌گویند خلاف قانون سینماست. ولی من می‌گویم می‌خواستم قصه را راحت روایت کنم.
• شاید به همین خاطر است که تکلیف مینا در نهایت روشن نمی‌شود، او به جنازه شوهرش نمی‌رسد و تماشاگر به آنچه انتظار داشته و پیش‌بینی کرده!
بله، هدف ما این بود که پیش‌بینی تماشاگر را بر هم بزنیم. در فیلمنامه نویسی کلاسیک باید در 10 دقیقه اول جهت حرکت مشخص شود و بعد مشخص شود که چه اتفاقی قرار است بیفتد. اما 10 دقیقه اول فیلم من در ابهام می‌گذرد و بعد از 20 دقیقه متوجه می‌شویم که چه اتفاقی قرار است رخ دهد. ما خلاف قواعد کلاسیک عمل کردیم. تماشاگر به‌دلیل آموخته‌های قبلی سینمای دفاع مقدس، حوصله شنیدن حرف‌های تکراری را ندارد. او در این حوزه اشباع و حتی دلزده شده است.
• بازیگران شما با وجود بازی‌های خوبی که دارند، بازیگر گیشه نیستند؛ با این حساب چرا از بازیگران بومی برای باورپذیرتر شدن داستان استفاده نکردید؟
به‌دنبالش بودم اما موفق نشدم. ما در شهرهای غربی کشور فراخوان گسترده‌ای دادیم اما به گزینه مناسبی نرسیدیم. جالب است بدانید بسیاری از اقوام کردنشین به دخترهایشان اجازه نمی‌دهند جلوی دوربین بروند. وقتی از پیدا کردن بازیگر بومی ناامید شدم به سراغ بازیگرانی رفتم که با توجه به نوع میزانسن‌هایی که دارم توانایی بیان دیالوگ در هنگام راه‌رفتن،واکنش‌های مناسب در طول و عرض زیاد کادر را داشته باشند و به‌اصطلاح کم نیاورند؛ کاری که اصلا از عهده نا‌‌بازیگران بر نمی‌آید. برای کارکردن در چنین فضاهای سختی به دو بازیگر رسیدم که این دوره‌ها را گذرانده بودند و در نهایت مهتاب نصیر‌پور و شبنم مقدمی بهترین انتخاب بودند.
• و مهتاب نصیرپور قرار بود نقش مینا را بازی کند؟
بله، اما خودش پیشنهاد بازی در نقش گونا را داد و ما با وجود اینکه می‌خواستیم از یک بازیگر کرد استفاده کنیم از این پیشنهاد استقبال کردیم که انصافا با تمام توان در این نقش مقابل دوربین رفت.
منبع : همشهری
 

هدف: بر هم زدن پیش‌بینی تماشاگر

  

"صدای ماندگار رادیو" هرگز از درد و رنج خود نگفت

پیکر زنده‌یاد احمد آقالو صبح سه‌شنبه پنجم آذرماه با حضور هنرمندان رادیو، تئاتر، تلویزیون و سینما از مقابل شبکه رادیویی تهران در میدان ارک تشییع و برای تدفین به قطعه هنرمندان بهشت زهرا (س) منتقل شد.
به گزارش خبرنگار مهر،  صبح وقتی به میدان ارگ و در ورودی شبکه رادیویی تهران نزدیک می‌شدیم، حال و هوای دیگر بر فضا حاکم بود. درهای رادیو امروز به روی همه باز بود، ولی می‌شد حدس زد افرادی که وارد آن می‌شوند حال و روزی متفاوت دارند.
چهره‌هایی آشنا در مقابل دیدگان مردم وارد رادیو می‌شدند که برخی از آنها قادر به مقاومت در مقابل ریختن اشک خود نبودند. زمزمه‌هایی بود و در میان مردم عادی حاضر در میدان ارک نامی بارها تکرار می‌شد. شنیدم که مردی می‌گفت "احمد آقالو مرده، تشییع جنازه اونه، خیلی صدای خوبی داشت. خیلی صداشو دوست داشتم، خدا بیامرزدش."
زنی میانسال می‌گفت "بارها از رادیو صداشو شنیده بودم، خیلی دوست‌داشتنی بود. خدا بیامرزدش، صدای خوب داشتن خودش یه نعمتیه که خدا نصیب هر کسی نمی‌کنه." با شنیدن این جملات وارد محوطه رادیو تهران شدیم و به این می‌اندیشیدیم که چه خوب است که انسان راهی را طی کند که در زندگی به جاودانگی ختم شود.
از رادیو صداشو شنیده بودم، خیلی دوست‌داشتنی بود. خدا بیامرزدش، صدای خوب داشتن خودش یه نعمتیه که خدا نصیب هر کسی نمی‌کنه !
فضای قدیمی‌ترین ساختمان رادیو ایران پر بود از چهره‌های آشنا و اشک‌هایی که با قرائت آیات قرآن آهسته جاری می‌شد. نمی‌شد حرفی و لبخندی از دیدن این آشنایان زد. بی‌درنگ یاد و خاطره آقالو؛ آشناترین چهره‌ای که می‌توانست در این فضا باشد و نبود، در مقابل چشم شکل می‌گرفت. علی عمرانی دوست و همکار قدیمی آقالو در سکوتی معنادار کنار اکبر زنجانپور ایستاده بود.
چقدر زیاد بودند این چهره‌های آشنا که شاید تجمع آنها در یک مکان و زمان به ندرت اتفاق بیفتد. ژاله علو، مرتضی احمدی، رضا کیانیان، حمید سمندریان، هما روستا، توران مهرزاد، سعید پورصمیمی، هرمز هدایت، سیامک صفری، میکائیل شهرستانی، ایرج راد، صدرالدین شجره، فرزاد حسنی، اصغر همت، داود رشیدی، محمد چرمشیر، ترانه علیدوستی و... بودند، اما جای آقالو خالی بود.
این محوطه سال‌های سال تا همین چند هفته گذشته میزبان قدم‌هایی بود که شاید دیگر توان راه رفتن نداشتند ولی از این آگاهی داشتند که چیزی به پایان راه نمانده است. تمام دیوارهای این ساختمان قدیمی زمانی تکیه‌گاهی بودند برای آرامش آقالو از دردی که در درونش زبانه می‌کشد و همانجا خاموش می‌شد.
استودیو هشت رادیو تهران نیز بارها میزبان صدایی بود که مرد و زن، پیر و جوان آن را دوست داشتند و این بار شاهد حضور مردی خفته است که صدایش تنها در یاد و خاطره و آثاری که خلق شدند وجود دارد. با میزبانی اشک حاضرین آقالو در مقابل جایگاه قرار می‌گیرد. ولی این بار خاموش و در میان پارچه‌ای سفید.
ناگهان صدای آقالو در فضا می‌پیچد، ولی این بار به جای گلو، بلندگوهای حاضر میزبان صدای او هستند. صدایی که در خود رنج و درد سال‌ها بیماری را به همراه دارد. صدایی که با شکفتن بغض حاضران می‌گوید "من سلیمانم..."
این آخرین کلام آقالو بود وقتی که نقش سلیمان در نمایشنامه "فیزیکدان‌ها" فریدریش دورنمات را ایفا می‌کرد. در این جملات حال و هوایی بود حاکی از آنکه آقالو می‌دانست زمان رفتن فرارسیده و آگاهانه با این آخرین جملات خود از همه خداحافظی ‌کرد.
 
شهرام گیل‌آبادی اولین کسی است که لب به سخن می‌گشاید و می‌گوید: لحظات سختی است. مردم حق دارند برای آقالو گریه کنند. هنرمندانی که از دور او را می‌شناختند حق دارند گریه کنند. اما هنرمندان رادیو چرا؟ شما که صبوری‌های وی را دیدید و صدای آخرش را شنیدید؟ شما چرا؟ شما که با این صدا دلدادگی کردید؟ احمد ماندنی است و ما باید فکر خودمان باشیم که ماندنی نیستیم.
وی با اشاره به استودیو هشت رادیو تهران می‌گوید: این استودیو دلدادگی و صبوری‌های آقالو را فراموش نخواهد کرد. نمازخانه کوچک رادیو هرگز نماز‌های اول وقت او را فراموش نخواهد کرد. در وداعش باید بگویم بابای همسرش رفت، عموی نمایش‌های رادیویی رفت. اما شایستگی‌ها، شرافت‌های اخلاقی و میدان دادنش به جوانان باعث می‌شود همواره پیش ما بماند.
فضای قدیمی‌ترین ساختمان رادیو ایران پر بود از چهره‌های آشنا و اشک‌هایی که با قرائت آیات قرآن آهسته جاری می‌شد. نمی‌شد حرفی و لبخندی از دیدن این آشنایان زد. مدیر مرکز ‌هنرهای نمایشی ادامه می‌دهد: بچه‌های رادیو از این پس دیگر کسی نیست که با "یا علی مدد" از شما خداحافظی کند، کسی که هیچوقت به خاطر خود چیزی نخواست. امیدوارم همکاران شایسته‌ای برایش باشیم. صدای جمهوری اسلامی ایران امروز عزادار است، ولی احمد فراموش شدنی نیست و در دل ما خواهد ماند.
حمید سمندریان این بار نه در مقام یک کارگردان بلکه به عنوان کسی که به آقالو درس بازیگری آموخت، لب به سخن می‌گشاید و می‌گوید: احمد انسان ساده‌ای نبود که بتوان به سادگی درباره‌اش حرف زد. انساندوستی از ویژگی‌های وی بود. وی این ویژگی خود را علنی نمی‌کرد تا با آن فخر بفروشد. تواضع و فروتنی از خصوصیات وی بود.
وی ادامه می‌دهد: هرگز ندیدم یک کلمه از خود تعریف کند و فقط به تعریف از هنرمندان بزرگ دیگر می‌پرداخت. وقتی در نمایش "ازدواج آقای می‌سی‌سی‌پی" یکی از شاخص‌ترین نقش‌های خود را بازی کرد اجازه نداد از بازی وی تعریف شود. احمد بخشنده بود و اشتباهات ما را می‌بخشید. وی بدی‌های بشر را می‌بخشید و تنها خوبی‌های آن را می‌دید. 10 سال با بیماری خود دست و پنجه نرم کرد و ما تنها سه سال بود به واسطه همسر صبورش از این امر مطلع شده بودیم.
سمندریان یادآور می‌شود: در ملاقات‌هایی که از وی می‌کردیم چهره‌ای پر از درد و رنج داشت ولی همواره احوالپرسی‌ها را با یک کلمه پاسخ می‌داد و کلمه "شکر" بود. آقالو نمی‌خواست با رنج خود دیگران را رنجور کند. زندگی را جدی می‌گرفت و تراژدی زندگی را با طنز خنثی می‌کرد. دوست نداشت با من کار کند زیرا مرا کارگردانی سختگیر می‌دانست. تلاش می‌کنم با وجود اینکه دیگر احمد در میان ما نیست، اگر اثری را به صحنه ببرم آنگونه کارگردانی کنم که احمد دوست داشت.
وی در پایان سخنان خود به جمله‌ای از زنده‌یاد آقالو اشاره کرده و می‌گوید: وی می‌گفت "دوست ندارم رنج رفتن دوستانم را ببینم زیرا هر کسی که می‌میرد ذره‌ای از تو با وی است که می‌رود. از خود مپرس که ناقوس ساعت مرگ که را می‌نوازد، ناقوس صدای مرگ تو را می‌نوازد."
کسانی همانند آقالو در میان ما زیادند که با بیماری‌های خاصی دست و پنجه نرم می‌کنند. کسانی که عمر خود را برای فرهنگ و هنر مملکت صرف کرده‌اند و به لحاظ فرهنگی غنی هستند و قلبشان برای هنر می‌تپد ولی گاهی به لحاظ مادی با مشکلاتی مواجه می‌شوند. ما وظیفه داریم به آنها برسیم. در ادامه شجره یادداشتی در خصوص آقالو قرائت می‌کند و پس از آن ایرج راد مدیرعامل خانه تئاتر با بغضی در گلو می‌گوید: تسلیت می‌گویم به جامعه هنری و ملت ایران. به همه کسانی که در راه فرهنگ و هنر زحمت کشیده و می‌کشند. آقالو سال‌هایی از عمر خود را وقف مسائل فرهنگی و هنری مملکت کرد و حتی در سخت‌ترین لحظات دست تکدی به سوی کسی دراز نکرد و با افتخار زیست. وی کاری را برای مادیات انجام نداد. از این رو در ذهن، خاطر و تاریخ هنر مملکت ایران زنده خواهد بود.
وی ادامه می‌دهد: کسانی همانند آقالو در میان ما زیادند که با بیماری‌های خاصی دست و پنجه نرم می‌کنند. کسانی که عمر خود را برای فرهنگ و هنر مملکت صرف کرده‌اند و به لحاظ فرهنگی غنی هستند و قلبشان برای هنر می‌تپد ولی گاهی به لحاظ مادی با مشکلاتی مواجه می‌شوند. ما وظیفه داریم به آنها برسیم. آقالو همواره زنده است و امیدوارم در سوگ وی به فکر دیگران هم باشیم.
بعد از این سخنان پیکر زنده‌یاد احمد آقالو برای آخرین بار با رادیو تهران و هنرمندان حاضر در آن وداع می‌کند و در مقابل دیدگان محزون حاضرین به قطعه هنرمندان، جایگاه ابدی خود می‌رود.

صدای ماندگار رادیو هرگز از درد و رنج خود نگفت

  

آغاز به کار نمایشگاه بین‌المللی نقاشی تهران

پنجمین مسابقه و نمایشگاه بین‌المللی نقاشی تهران 27 آبان با حضور تنی چند از مسؤولان کانون و همکاران در مرکز آفرینش‌های فرهنگی و هنری کانون افتتاح شد.
به گزارش روابط عمومی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، جواد ارجمندفر مدیر مرکز آفرینش‌های فرهنگی و هنری در این مراسم با ارایه گزارشی گفت: 20030 اثر از 15 کشور جهان و 25 استان کشور با موضوع «من و اسباب‌بازی‌هایم» به دبیرخانه این مسابقه ارسال شد که 955 اثر به مرحله نهایی راه یافت.
نمایشگاهی از آثار برگزیدگان، از 27 آبان تا 10 آذر در مرکز آفرینش‌های فرهنگی و هنری واقع در خیابان حجاب دایر خواهد بود و در کنار این نمایشگاه فعالیت‌های هنری نقاشی، کلاژ، صورتک‌سازی و نمایش فیلم از ساعت 9 تا 17 به کودکان و نوجوانان ارایه می‌شود.
وی افزود: هیأت داوران این دوره از مسابقات، از مجموع 596 اثر، 42 اثر را شایسته مدال طلا، 67 اثر را شایسته مدال نقره، 90 اثر را شایسته مدال برنز و 397 اثر را شایسته دیپلم افتخار دانست.
ارجمندفر گفت: نمایشگاهی از آثار برگزیدگان، از 27 آبان تا 10 آذر در مرکز آفرینش‌های فرهنگی و هنری واقع در خیابان حجاب دایر خواهد بود و در کنار این نمایشگاه فعالیت‌های هنری نقاشی، کلاژ، صورتک‌سازی و نمایش فیلم از ساعت 9 تا 17 به کودکان و نوجوانان ارایه می‌شود.
مدیر مرکز آفرینش‌های فرهنگی و هنری یادآور شد در مراسم اهدا ی جوایز به برگزیدگان، که روز 7 آذر برگزار می‌شود، کاتالوگی از نقاشی کودکان و نوجوانانی که مدال‌های طلا، نقره و برنز دریافت کرده‌اند، توزیع خواهد شد.
سیدحسین وزیری معاونت پژوهش کانون نیز در این مراسم اظهار داشت: هنر ذاتی است و در آثار تجسمی که نمونه بارز آن نقاشی است، تجلی می‌کند. او همچنین گفت به نظر ما همه آثار برنده و درجه یک هستند زیرا هر اثر را یک فرد با ویژگی‌های خاص خود خلق می‌کند که این زمینه‌ای برای رشد و تشویق آنان است.
وی افزود: هنرمندان و نقاشان بزرگ از بین همین بچه‌ها برخاسته‌اند و ما باید قدر این کودکان را بدانیم و تلاش کنیم آنها مسیرشان را پیدا کنند تا راه برایشان هموار شود. این رسالت ماست برای شکوفایی اندیشه و خلاقیت آنها.

 

آغاز به کار نمایشگاه بین‌المللی نقاشی تهران

  

میانگین قیمت یک شب اقامت در یک هتل پنج ستاره در شیراز 200 هزار تومان است. در حالی که شما با 80 هزار تومان در هتلی در ترکیه می‌توانید یک شب اقامت کنید و اتفاقا خدماتی را مانند وعده غذایی کامل و تفریحات نیز عرضه می‌کند. یک فعال تورهای داخلی تأکید کرد: توسعه گردشگری داخلی با این قیمت‌ها و نابسامانی‌ها، یک فاجعه است.

به گزارش ایسنا، امیرحسین جعفری به‌عنوان مدیر بخش ایرانگردی هلدینگ تخصصی گردشگری ایران با اشاره به افزایش 25 درصدی قیمت هتل‌های داخلی، گفت: این افزایش نرخ در استان‌های فارس، تهران و شمال کشور اتفاق افتاده است. چرا ما که کار اصلی‌مان توسعه تورهای داخلی است، باید برای سفر به کردستان و کرمانشاه 350هزار تومان بپردازیم. با این قیمت‌ها، چه کسی در این تورها شرکت می‌کند.

او ادامه داد: فقط حدود 200 هزار تومان از این 350 هزار تومان، برای هتل هزینه و بقیه آن صرف حمل و نقل و تغذیه می‌شود. کار کردن در این شرایط خیلی سخت است.

این فعال تورهای داخلی گفت: پروازهای خارجی بدون هیچ مشکلی و با قیمت‌های پایین انجام می‌شوند و مردم نیز آن‌ها را ترجیح می‌دهند. چگونه است که هتل‌های کشور‌های دیگر با قیمت‌های ارزان می‌توانند امور خود را بگذرانند؟!

جعفری پاسخ به این پرسش را که چرا هتل‌های ایران با وجود کمبود مسافر و ضریب اشغال پایین هم‌چنان به افزایش نرخ اصرار دارند؟ اظهار کرد: هزینه هتل‌داری بسیار بالاست، به همین دلیل، افزایش نرخ را درخواست می‌کنند؛ ولی چون تعداد هتل‌ها کم است و مردم در هر شرایطی مجبورند از این اماکن استفاده کنند، هتل‌داران با اطمینان قیمت‌های خود را افزایش می‌دهند.

او در ادامه به مقایسه نرخ دو هتل پنج ستاره و در یک سطح، در ایران و ترکیه پرداخت و افزود: میانگین قیمت یک شب اقامت در یک هتل پنج ستاره در شیراز 200 هزار تومان است. در حالی که شما با 80 هزار تومان در هتلی در ترکیه می‌توانید یک شب اقامت کنید و اتفاقا خدماتی را مانند وعده غذایی کامل و تفریحات نیز عرضه می‌کند.



  

یک مرد بعد از مدتها وقت گذاشته و موارد مردانه ای رو که به نظرش رسیده ممکنه برای خانمها مفید باشه، به رشته ی تحریر درآورده. پس لطفا بخوانید.

مردها نمی تونن فکر کسی رو بخونن.

دیدن مسابقه فوتبال مثل تماشای ماه شب چهارده توی آسمون جذاب و قشنگه. اجازه بدید همین طور بمونه.

خرید کردن، مسابقه فوتبال نیست و امکان نداره که ما به خرید به این شکل نگاه کنیم.

گریه کردن یک جور تهدید به حساب میاد.

لطفا چیزی رو که می خواهید، واضح بگید. اجازه بدید کمی روشن تر بگم، اشارات زیرکانه، اشارات قوی و اشارات مبرهن ولی غیر مستقیم به یک موضوع اصلا به کار نمیاد. لطفا اصل درخواستتون رو واضح بگید.

"بله" یا "خیر" بهترین جواب ممکن به خیلی از سوالات هستند.

لطفا در صورت نیاز به حل یک مشکل، پیش ما بیایید و درد دل کنید، این کاریه که ما مردا انجام می دیم. همدردی کردن وظیفه دوستان مونث شماست، نه ما مردها.

سردردی که هفده ماهه داره شما رو آزار می ده، یک مشکل واقعیه، لطفا به پزشک مراجعه کنید.

هر مطلبی که شش ماه پیش از طرف ما مردها گفته شده، الان به عنوان استدلال غیر قابل قبوله. در واقع تمام نظرات ما فقط برای هفت روز معتبرند نه بیشتر!

اگر فکر می کنید چاقید، خوب احتمالا هستید! لطفا از ما نپرسید.

اگر مطلبی که ما گفتیم رو می شه دو جور ازش برداشت کرد و یکی از این برداشتها شما رو عصبانی و ناراحت می کنه، منظور ما اون یکی برداشت بوده!

شما می تونید یا از ما بخواهید که کاری رو انجام بدیم، یا بهمون بگید که چطوری انجامش بدیم، نه هر دوش! اگر شما از قبل می دونید که چطوری می شه اون کار رو بهتر انجام داد، خوب خودتون دست به کار شید!

تمام مردها فقط در 16 رنگ اشیا رو می بینند! برای ما هلو یک میوه است نه رنگ! پرتقال هم یک جور میوه است نه رنگ! ما واقعا نمی فهمیم رنگ پوست پیازی یعنی چی؟!

اگر ما از شما بپرسیم "چی شده؟" و شما بگید "هیچی"، ما هم طوری رفتار می کنیم که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده! ما می دونیم که شما دروغ می گید، اما ارزششو نداره که آدم سرشو بخاطرش درد بیاره!

وقتی ما دوتایی قراره بریم جایی، چیزی که شما پوشیدید کاملا مناسب و قشنگه… اینو واقعا می گم.

شما به اندازه ی کافی لباس دارید!

من کاملا خوش فورم هستم، گرد هم یک جور فورمه خوب!

ممنونم که اینو خوندید. آره، می دونم امشب باید تو آشپزخونه بخوابم! ولی اینو می دونستید برای ما مردا اصلا مهم نیست، فکر می کنیم رفتیم کمپینگ!

خانم ها بخوانند

3jokes . com

  

Password: rmmksa88dk

Username: EAV-38640842
Password: ec4dv3s52m

Username: EAV-38640848
Password: j3hhjbdvh7

Username: EAVمنبع : داوود آنلاین